" بسم رب الشهدا و الصدیقین "

اصبغ بن نباته گوید: حضرت امیر علیه السّلام فرمود:

سوگند به آنکه جانم در دست اوست آنچه را دوست مى دارید (گشایش ‍ کار و دولت حق را) نخواهید دید تا اینکه (از شدت اختلاف ) به صورت یکدیگر آب دهان اندازید و یکدیگر را دروغگو بنامید. تا آنکه باقى نماند از شما شیعیان مگر (اندکى چون) سرمه اى که در چشم کشیده شده و نمکى که در طعام ریخته شد.

من براى شما مثلى مى زنم و آن مثل مردى است که مقدارى گندم دارد و آن را از گرد و غبار و دانه تلخ و سیاه و خاک پاک گرداند و در انبارى ذخیره نماید و پس از مدتى ببیند مقدارى از آن گندمها آفت زده و کرم گذاشته ، گندمهاى آفت زده را پاک نموده و دوباره (باقیمانده را) در انبار ذخیره کند، این کار را بارها ادامه دهد تا آنکه در انبار نماند مگر دانه هائى که بسیار سخت و محکم باشد (و آفت در آن تاثیر نکند) همچون دانه هاى گندمى که در خرمن کاه بعد از کوبیدن بماند (که بسیار سخت است).

شما هم همین طور جدا مى شوید، افراد ضعیف الایمان از افراد قوى مشخص گردد، تا آنکه باقى نماند (در ایمان و اعتقاد و دین و عمل به آن ) مگر گروهى که فتنه به آنها ضررى نخواهد رسانید.

نوبت اول بنی صدر نسل خود را خوار کرد
هجده تیر دشمنی را خاتمی تکرار کرد
این زمان هم موسوی در پوشش خط امام
دشمنی را با ولایت باز هم تکرار کرد
هر سه ساداتند لیکن بی بصیرت بی ولی
دین احمد را نباید از خطر انکار کرد

برخيز كه شهر را پر از شور كنيم
از اصل نظام فتنه را دور كنيم
ما منتظريم تا علي اذن دهد
تا چشم سران فتنه را كور كنيم

شعراز احسان ترابي

یه روزی روزگاری دو تا بچه بسیجی
نمی دونم کجا بود تو فکه یا دوعیجی
تو فاو یا شلمچه تو کرخه یا موسیان
مهران یا دهلران تو تنگه حاجیان
تو اون گلوله بارون کنار هم نشستند
دست توی دست هم با هم جناق شکستند
با هم قرار گذاشتن قدر هم رو بدونن
برای دین بمیرن برای دین بمونن
با هم قرار گذاشتن که توی زندگیشون
رفیق باشن و لیکن اگر یه روز یکیشون
پرید و از قفس رفت اون یکی کم نیاره
به پای این قرارداد، زندگیشو بذاره
سالها گذشت و اما بسیجی های باهوش
نمی ذاشتن که اون عهد هرگز بشه فراموش
یه روز یکی از اون دو یه مهر به اون یکی داد
اون یکی با زرنگی مهر گرفت و گفت: «یاد»
روز دیگه اون یکی رفت و شقایقی چید
برد و داد به رفیقش صورت اونو بوسید
گل رو گرفت و گفتش: «بسیجی دست مریزاد»
قربون دستت داداش گل رو گرفت و گفت: «یاد»
عکسهای یادگاری جورابهای مردونه
سربندهای رنگارنگ انگشتری و شونه
این میداد به اون یکی اون یکی به این میداد
ولی هر کی می گرفت می خندیدند و می گفت: «یاد»
هی روزها و هفته ها از پی هم می گذشت
تا که یه روزی صدایی اینطور پیچید توی دشت
یکی نعره می کشید: »عراقیها اومدن
ماسکها تون بذارین که شیمیایی زدن»
از اون دو تا یکیشون در صندوقشو گشود
ماسک خودش بود ولی ماسک رفیقش نبود
دستشو برد تو صندوق ماسک گازشو برداشت
پرید، روی صورت دوست قدیمی گذاشت
همسنگر قدیمش دست اونو گرفتش
هل داد به سمت خودش نعره کشید و گفتش:
«چرا می خوای ماسکتو رو صورتم بذاری
بذار که من بپرم تو دو تا دختر داری»
ولی اون اینجوری گفت: «تو رو به جان امام
حرف منو قبول کن نگو ماسک رو نمی خوام»
زد زیر گریه و گفت: اسم امام نبر
ماسکو رو صورت بذار آبرو ما رو بخر
زد زیر گوشش و گفت: کشکی قسم نخوردم
بچه چرا حالیت نیست؟ اسم امام رو بردم
اون یکی با گریه گفت: فقط برای امام!
ولی بدون، بعد تو زندگی رو نمی خوام!
ماسکو رفیقش گرفت گاز توی سنگر اومد
وقتی می خواست بپره رفیقشو بغل زد
لحظه های آخرین وقتی میرفتش از هوش
خندید و گفت: برادر «یادم ترا فراموش»
آهای آهای برادر گوش بده با تو هستم
یادت میاد یه روزی باهات جناق شکستم
تویی که روز مرگیت توی خونه نشونده
تویی که بعد چند سال هیچی یادت نمونده
عکسهای یادگاری جورابهای مردونه
سربندهای رنگارنگ انگشتری و شونه
هر جی رو بهت میدم روی زمین میندازی
میگی همه اش دروغ بود «یاد» نمی گی، می بازی

-------------------------------------------------------------------
شعر از ابوالفضل سپهر

شهید امیر اسدالله زاده
اگر پاره پاره ام کنند هر قطره خونم ندا می دهد خمینی خمینی


شهید ابوالفضل حببی
خداوند می داند که چگونه سیاهی ما را باید پاک کرد بلی با خون با رنگ سرخ خون ظلمت را به رنگ سپید در خواهد آورد

شهید اکبر میر محمدی
خدایا شاهدی که امروز ستمگران و کافران و مشرکین چقدر آشکارا نسبت به بندگان تو ظلم می کنند جنایتهایی که هر روز صحنه تازه تری از تاریخ را سیاه می کنند و ما با الهام از قران و مکتب نمی توانیم شاهد این زور گویی ها باشیم

شهید اکبر طالبی
بر مزارم تفکر کنید زیرا تفکر عالیترین راه به مقصد است

-------------------------------------------------------------

شعر از زنده یا د ابوالفضل سپهر

به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری، متن پیام رهبر معظم انقلاب به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
اطلاع یافتیم که فقیه بزرگوار آیت‌الله آقای حاج شیخ حسینعلی منتظری رحمة الله علیه دارفانی را وداع گفته و به سرای باقی شتافته اند. ایشان فقیهی متبحّر و استادی برجسته بودند و شاگردان زیادی از ایشان بهره بردند. دورانی طولانی از زندگی آن مرحوم در خدمت نهضت امام راحل عظیم الشأن گذشت و ایشان مجاهدات زیادی انجام داده و سختی های زیادی در این راه تحمل کردند. در اواخر دوران حیات مبارک امام راحل امتحانی دشوار و خطیر، پیش آمد که از خداوند متعال می‌خواهم آن را با پوشش مغفرت و رحمت خویش بپوشاند و ابتلائات دنیوی را کفاره آن قرار دهد. اینجانب درگذشت ایشان را به همه بازماندگان بویژه همسر مکرّمه و فرزندان محترم آن مرحوم تسلیت می‌گویم و رحمت و مغفرت الهی را برای وی مسألت می‌کنم.
سید علی خامنه ای
29/ آذر/ 1388

فکر کنم خیلی واضح است که پیام امام خامنه ای «دامت برکاته» به چه منظور است امید است طرفداران ایشان نیز به خود بیایند...

این روزها اگر چه در دانشگاه‌ها به دلیل نفوذ یک جریان فاسد، شاهد هتک حرمت به مقدسات مردم ایران و حضرت امام بوده ایم، اما سیری در تاریخ سی ساله انقلاب اسلامی نشان دهنده این است که این فضای سو استفاده سیاسی از دانشگاه مربوط به این روزها نبوده و در اوایل انقلاب نیز که دانشگاه برای برخی جریانات سیاسی فاسد و مخالف انقلاب به عنوان یک سنگر تبدیل شده بوده است، رویکردهای مشابهی با رویکردهای امروز جریان فاسد در دانشگاه اتخاذ کرده بودند، در همان ایام است که حضرت امام خطاب به فرزندان انقلابی خود در دانشگاه ها، رهنمودهایی را برای مقابله با این جریان فاسد مطرح فرمودند که در زیر آورده شده است:

نشسته اید تا کمونیست ها دانشگاه ها را قبضه کنند؟!

آقا شما نشسته اید که چهار تا کمونیست بیایند در دانشگاه و قبضه کنند دانشگاه را!؟ شما مگر کمتر از آنها هستید؟ عدد شما بیشتر از آنهاست؛ حجت شما بالاتر از آنهاست. شما این مسائل را که بگویید، خیانت اینها را مى‏توانید واضح بکنید در آن مکان، در دانشگاه. خیانتشان را مى‏توانید واضح بکنید که خودشان بگذارند بروند. بایستید، صحبت کنید. بگویید آقا، خوب بیایید یکى یکى بگویید ببینم شما چکاره هستید آمده اید توى دانشگاه دارید اخلال مى‏کنید؟ مى‏خواهید چه بکنید؟ مى‏خواهید درس بگویید برایمان؟ شما کار خودتان را اول حساب بکنید که چکاره هستید توى این مملکت. شما از اهل این مملکت هستید، یا عمال غیر هستید خودتان را به ما مى چسبانید؟ بایستید آقا بگویید. البته باید اشخاصى هم که گوینده هستند بیایند در دانشگاه‏...در هر صورت عمده، فعالیت خود شماهاست....اینها تودهنى مى‏خواهند آقا! عدد شما زیادتر است؛ حجت شما بالاتر است؛ خیانت آنها واضح است. گفتن مى‏خواهد. اجتماع بکنید، بگویید مطالب را. یک رئیس، یک معلم را که مى‏بینید کمونیستى است بیرونش کنید از دانشگاه. من نمى‏گویم حالا جنگ بکنید با آنها، جنگ نمى‏خواهیم حالا بشود، اگر یکوقتى منتهى به این شد، به یک روز اینها را بیرونشان مى‏کنیم! اما حالا نمى‏خواهیم یک جنگى بشود؛ مى‏خواهیم حالا با ملایمت بشود؛ اما خوب، با صحبت. آنها صحبت مى‏کنند؛ شما هم صحبت بکنید. شما ننشینید یکى دیگر برایتان صحبت بکند؛ یک روحانى بیاید صحبت کند؛ خودتان بروید، هر کدامتان مى‏توانید، در مقابل آنها بایستید صحبت کنید. آن مى‏گوید؛ شما هم بگویید. آن وقت یکى یکى انگشت بگذارید روى کارهایشان که تو این کارى که مى‏کنى براى چیست؟ تو، تو تابع کى هستى که این کارها را مى‏کنى؟ تو ایرانى هستى و این کار را مى کنى، یا امریکایى هستى یا شوروى؟ یا براى آنها کار مى‏کنى، یا براى ایران. اگر براى آنها کار مى‏کنى، جاى شما اینجا نیست، برو آنجاها کار بکن.
23 خرداد 1358


ضرورت جلوگیری، شفاف سازی و بحث چهره به چهره

باید جلویشان را بگیرید. مسائل را به آنها بگویید؛ در دانشگاه بنویسید، منتشر کنید. کسانى که برخلاف این هستند، بروید یکى یکى پیش آنها، بروید بگویید شما اینکاره هستید. شما چه مى‏گویید باز به ما؟ چطور مى‏خواهید یک دانشگاه را در دست بگیرید در صورتى که اخلالگر هستید؟ یک اخلالگر دزد که نمى‏تواند دانشگاه را اداره کند ... باید جلویشان را بگیرید. مسائل را به آنها بگویید؛ در دانشگاه بنویسید، منتشر کنید. کسانى که برخلاف این هستند، بروید یکى یکى پیش آنها، بروید بگویید شما اینکاره هستید. شما چه مى‏گویید باز به ما؟ چطور مى‏خواهید یک دانشگاه را در دست بگیرید در صورتى که اخلالگر هستید؟ یک اخلالگر دزد که نمى‏تواند دانشگاه را اداره کند ...
23 خرداد 1358


بیرون کردن مفسدین و ایستادن مقابل آن ها

اینها مى‏خواهند دانشگاه را نگذارند آدم تویش پیدا بشود و شما جدیت کنید که آدم پیدا بشود. شما جدیت کنید که این اشخاصى که حالا افتاده‏اند توى دانشگاهها و دارند فساد مى‏کنند، خودتان بیرونشان کنید. نیایید شکایت کنید که در دانشگاه یک کسى آمده و دارد حرف مى‏زند. خوب، برو مقابلش بایست. بگو آقا تو چه مى‏گویى؟ تو براى ملت دلت مى‏سوزد؟ اگر براى ملت دلت مى‏سوزد
25 خرداد 1358


این جمعیت اخلالگر در اقلیت واقعند

مهم این است که اینها در این جمعیتى که اخلالگرند در اقلیت واقعند. اکثر که اینطور نیستند که اخلالگر باشند و این جمعیتِ اکثر باید از اختلافاتى که خودشان اگر در بینشان هست، دست بردارند و با اجتماع خودشان بدون اینکه یک درگیرى، یک اختلاف عملى بشود، با اجتماع خودشان اینها را از صحنه خارج کنند که نتوانند آنها فعالیت بکنند. مهم این است که خود کسانى که در دانشگاهها هستند، در مواردى هستند که آموزش و پرورش هست در آن، چه اساتید و چه جوانهایى که آنجا هستند، اینها خودشان به طور معقولى جلوگیرى بکنند، چون اینها حرفى ندارند. اخلالگرها حرفى ندارند، همان فقط مى خواهند اخلال کنند. اگر هر کدام [مدعى‏] شد جلویش بروند بگویند خوب شما چه حرفى دارید؟ حرفت را بزن. خواهید فهمید که حرف ندارند. فقط حرف همه‏شان این است که اخلال کنند، نگذارند یک کارى انجام بگیرد و این مهمش دست خود دانشگاهیها و دانشسراها و خود اساتید و غیر اساتید هست که در این امر کمک کنند.
24 شهریور 1358


مشورت و مطالعه، عدم درگیری، بحث چهره به چهره

شما از این به بعد ان شاء اللَّه وقتى که دانشگاهها باز بشود، مبتلاى به این مسائل هستید و باید با هوشمندى و با مطالعه و با مشورت بین خودتان افرادى را که مى‏بینید یا به اسم آزادى و نمى‏دانم این حرفها، که مى‏خواهند یک آزادى خاصى در کار باشد، دلبخواهى در کار باشد، نه آزادى مطلق، یا به اسم دمکراسى و امثال ذلک، الفاظ جالبى که در هیچ جاى دنیا معنایش پیدا نشده تا حالا، هرکس براى خودش یک معنایى مى‏کند، به اینطور چیزها گرفتار هستید که اینها مى‏خواهند عمل بکنند ..و شما باید با کمال توجه و بدون هیچ درگیرى- درگیرى صحیح نیست، نباید ما به آنها یک صورت حق به جانبى بدهیم. وقتى درگیرى شد و اکثریت شما دارید و فرض کنید که آنها را کتک زدید و چه کردید، این به نظر شاید اشخاصى بیاید به اینکه اینها حجتى نداشتند، کتک زدند، متوسل به زور شدند- اینها هر کدامشان آمدند در دانشگاه و گفتند، یک مطلبى را گفتند، بروید جلویش بگویید: چه مى‏گویید؟ یکوقت مى‏خواهد هیاهو کند، که اکثراً اینطورى هستند، اینها را سرانشان که وادار مى‏کنند به هیاهو، جمع بشوید دورش بگویید؛ آقا بنشین صحبتهایت را بکن. ببینید هیچ صحبت ندارد، فقط همین است که یک تشنجى ایجاد کند و نگذارد دانشگاه باز بشود و نگذارد دانشگاه عمل خودش را انجام بدهد. بدون اینکه با آنها جنگ و نزاع داشته باشید، با آنها به این نحو مقابله کنید. یا آنها اگر یک اجتماع صد نفرى، هزار نفرى، مى‏کنند، شما ده، بیست هزار نفر را اجتماع کنید، مسائل خودتان را بگویید، دعوا هم نکنید؛ این باید انجام بگیرد.
29 شهریور 1358


بحث با منحرفین

اسلام دین مستند به برهان و متکى به منطق است؛ و از آزادى بیان و قلم نمى هراسد، و از طرح مکتبهاى دیگر، که انحراف آنها در محیط خود آن مکتبها ثابت و در پیش دانشمندان خودشان شکست خورده هستند، باکى ندارد. شما دانشجویان محترم! نباید با پیروان مکتبهاى دیگر با خشونت و شدت، رفتار و درگیرى و هیاهو راه بیندازید. خود با آنان به بحث و گفتگو برخیزید، و از دانشمندان اسلامى دعوت کنید با آنان در بحث بنشینند، تا تهى بودن دست آنان ثابت شود. و اگر آنان با جنجال و هیاهو با شما مواجه شدند، از آنان اعراض کنید؛ و با خونسردى بگذرید که یکى از نقشه‏هاى آنها آن است که شما را به درگیرى بکشند و از آن استفاده غیر مشروع کنند. ما با آزادى و منطق موافق، ولى اگر توطئه و خرابکارى باشد، تکلیف دیگرى داریم.
31 شهریور 1358



گروه گروه شدن برای جلوگیری از بیداری است

متفکرهاى ما، روشنفکرهاى ما، همه دانشجویان و دانشگاهیان، بدانند که نقشه این است و آثارش را ما داریم مى‏بینیم. این گروه گروه شدنها براى همین است که نگذارند این انسجامى که بوده حفظ شود. مى‏خواهند نگذارند مردم بیدار بشوند و راه خودشان را پیدا کنند؛ همان راهى را که‏ اسلام دستور داده که همه با هم باشید. خداوند واعتَصِمُوا بِحَبلِ اللَّهِ جَمِیعاً ولَا تَفَرَّقُوا (1) را بر مردم واجب کرده. همه با هم باشید و تفرق در کار نباشد. با تفرق همه فسادها هست. و با تمسک به خداوند همه صلاح و سعادتها هست
6 تیر 1358

قیام شجاعانه مقابل انحرافات

و وصیت اینجانب به جوانان عزیز دانشسراها و دبیرستانها و دانشگاهها آن است که خودشان شجاعانه در مقابل انحرافات قیام نمایند تا استقلال و آزادى خود و کشور و ملت خودشان مصون باشد ..
15 خرداد 1368.

لالالايی ، لالالايی

  امان از درد تنهائی

دلم تنگه دلم تنگه 

 عزيزم راهی جنگه

برو قربون اون خالت

دل مادر به دنبالت

عزيزم شاخ شمشادم  

  جوون تازه دامادم

برو مادر به قربونت

فدای فاطمه(س) جونت

 برو مادر علی(ع) يارت 

برو قرآن نگهدارت

14 سال بعد

لالالالا گل پونه

جوونم اومده خونه

جوونم گرمي خونه ام

بلند بالاي چهار شونه ام

نگفتي مادرم پيره؟

زمين گيره,زمين گيره؟

به دل غم كردي اي مادر

قدم خم كردي اي مادر

لالالالا گل دشتي

چرا اينگونه برگشتي؟

دل مادر پر درده

بگو كي پرپرت كرده

چرا بي سر شدي مادر؟

عجب لاغر شدي مادر

سرت را بهر دين دادي؟

مبارك باشه دامادي

لالالالا گل عناب

ببين مادر شده بي تاب

لالالالا گل زيره

دلم آروم نمي گيره

حلالت باشه اين شيرم

چه كردي بادل پيرم؟

دلم يارب چه بي تابه

گل آلاله ام خوابه

لالالالا گل بادوم

((گل مادر بخواب آروم))

هر چه مي گويم « بابا جون اون قرآن را بردار بيار. خودم مي خواهمش. مي خواهم پيشم باشه » گوش نمي كند. اول مي گفت نمي دهد. حالا مي گويد گمش كرده است. قرآني را كه وقتي در حال بيهوشي افتاده بودم روي خاك و بچه ها نفر به نفر تير خلاص مي خوردند، گذاشته بودم توي جيب پيراهنم. قرآني را كه پاره پاره شده بود شكافته شده بود و تيري كه ازش گذشته بود، به قلبم نرسيده بود، تيري كه گذاشته بود يك ماه بين مرگ زندگي توي بيمارستان در حالت اغما دست و پا بزنم. مي گويد « گمش كرده است » قرآني را كه هر وقت نگاهش مي كردم، ياد مرگي مي افتادم كه آن قدر نزديكم بود.

بعد از عمليات، آمده بود توي مسجد، براي نماز مغرب. خسته بود، خوابش برده بود. يكي آمده بود با پا زده بود به پهلوش گفته بود « عمو! بلند شو مسجد كه جاي خواب نيست. زود باش بلند شو »  

بگويي كمي اخم هم كرده بود نكرده بود!